วันจันทร์ที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2553

งานเย็บกระเป๋าผ้า กับหลักการ (piece rate system)




กลุ่มงานเย็บกระเป๋าผ้าส่วนใหญ่จะเป็นพนักงานผู้หญิงทำ เพราะเป็นงานฝีมือ ต้องใช้ความประณีต และความละเอียดอ่อนเป็นอย่างมาก เพื่อให้ได้มาซึ่งความคงทนและมีคุณภาพทุกกระเบียดนิ้ว เมื่อก่อนพนักงานที่ทำงานทั้งหมดจะได้รับค่าตอบแทนเป็นเดือน หรือ เงินเดือนนั่นเอง และแล้วหัวหน้ากลุ่มงานก็ได้เล็งเห็นถึงปัญหา นั่นคือ พนักงานอู้งานบ้าง มาสายบ้าง อ้างโน่นนี่บ้าง จนทำให้แต่ละวันทำงานไม่เต็มที่และได้กระเป๋าไม่กี่ใบไม่พอจำหน่าย หัวหน้ากลุ่มงานคิดว่า ปัญหาที่เกิดขึ้นก็เนื่องมาจาก ความไม่กระตือรือร้นของพนักงาน พนักงานมีการถูกกระตุ้นน้อย จึงทำให้ผลงานลดปริมาณลง จนทำให้หัวหน้ากลุ่มงานเริ่มคิดหาวิธีที่จะกระตุ้นให้พนักงานขยันขึ้น
เนื่องจากหลานชายของหัวหน้ากลุ่มงานเป็นนักศึกษาเรียนอยู่สาขาวิชา รปศ เขาก็เลยนำหลักการการจัดการแบบวิทยาศาสตร์ของ เฟรดเดอริค เทย์เลอร์ ที่ได้เรียนมานำเสนอ และ บอกกล่าวอธิบายให้ป้าของเขา ซึ่งเป็นหัวหน้ากลุ่มงานเข้าใจ โดยเสนอให้ป้าของเขาแก้ไขปรับปรุงวิธีจ่ายเงินให้พนักงาน จากที่เคยจ่ายเป็นเงินเดือน ก็เปลี่ยนเป็นจ่ายเงินค่าตอบแทนตามชิ้นงานที่ได้เป็นรายชิ้น กระเป๋า 1 ชิ้น ได้ค่าตอบแทนเท่าไหร่ก็ว่ากันไป (piece rate system)

เมื่อหัวหน้ากลุ่มงานได้นำหลักการที่หลานชายเสนอไปใช้จริง ผลออกมาคือพนักงานมีความกระเตื้องมากกว่าเดิม เนื่องจากได้เงินตามจำนวนงานที่ทำได้ ทำให้พนักงานกระตือรือร้นที่จะทำกระเป๋าให้มากขึ้น เพราะค่าตอบแทนที่ได้มากยิ่งขึ้นนั่นเอง เพราะฉะนั้น หลักการการจัดการแบบวิทยาศาสตร์ของ เฟรดเดอริค เทย์เลอร์ สามารถนำมาใช้ได้และเห็นผลที่ดีขึ้นจริง

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น